تبليغاتX
باران قاصدک

 

بعضی ها  زاده می شند

                                تا بزرگ  تر از  سن  شناسنامه  ایشون 

                                                                                  رفتار  کنند...

...دوشنبه 19 بهمن1388 8:59 سمانه مالمیر
 
               روزي خواهم سرود شعري را كه قافيه هايش
                              برجاده جاده فاصله بينمان
                                                         گلبرگ هايي قرمزرديف كند
                                    و باران و قاصدك جاي جاي قدم هاي عشق را زينت بخشند

     مني كه يك لحظه انچنان دلتنگ  ميشوم كه هيچ منطقي جزمنطق خودت
                                                            عمق اشك ريختنم رادرك نميكند
                گريه هايم خبرازغم ندارند
                بعداز اعتراف به يك دلتنگي مشترك ديگر

    لحظه هاي بي تو پرنده اي هستم
          كه لبه پرتگاه زندگي بالهايش راگم كرده
                  و به پرواز فكر ميكند

                              عزيزم
                  درد دارد وقتي به نبودنت اعتراف ميكنم
             و دست هایت را می فشارم که آرام باش همه چیز درست می شود

                            فقط دل  بزرگ توست كه ميداند
                                     همه چیز رو به راه است

                                            وقتی دلتنگی هست

                                            وقتي نفس عميق هست

                                            دوستت دارم هست

                                            وقتي تو هستي

                                            من هستم

                                            ما هست

                                           

 پ ن : بعد از اتمام بازی فوتبال لطف نمودیم و به دوستمان عفت پیامکی ارسال نمودیم به شرح:

هه هه هه

 

...سه شنبه 13 بهمن1388 23:14 سمانه مالمیر |

اصلا خوشبختي يعني تو چند ماه تمام به شخصيت يك داستان حسودي كني ...
هي حسودي كني و حسودي كني و حاضر باشي اصلا در شبكه موجود نباشي ، اما جاي شخصيت آن داستان باشي!
بعد كارت به جايي برسد كه دلت بخواهد بروي به نويسنده ي خيلي خيلي محترم قصه بگويي"تو رو خدا يه نقطه از شخصيت قصتون رو تقديم كنيد به من!
D
!"
بعد زمان بگذرد و توي دفتر خاطرات تو پر بشود از خبر هاي خوب كه  بيارزد به همه ي خبر هاي بد...
بعد يك جايي به تو بگويد كه اصلا شخصيت آن قصه تو بودي و  قصه به خاطر تو نوشته شده است...
خيلي كيف مي دهد عاشق يك قصه بشويد و بعد بفهميد قصه از خود شما شروع شده است...
وااي خوش به حال من
D!

 

پ ن :خدایا اینترنتی پر سرعت به ما عطا فرما

می خوام عکس های نهاوند رو بزارم تو وبم سرعت ندارم نمی شه!

...پنجشنبه 8 بهمن1388 10:8 سمانه مالمیر
 

بار كه نه
.
بالي هستي


روي شانه هاي من...
.
.
.
سهم من عشق نبود


تو بودي


كه يك قدم بالا تر از پله هاي عشق ، منتظرم بودي!
.
.
.

روزهاي بدي بود
نه به خاطر نبودنم در وب كه براي آوار شدن مشكلاتي كه مي توانست كمر يك دختر 19 ساله را به آساني خم كند!
به برگشتن فكر نمي كردم و مي كردم...
روزهايي كه يواشكي به نوشته هاي دوستانم سر مي زدم و به سكوت رعنا فكر مي كردم...به دل نخودي الهه و پست غرور آفرين "رستاخيز تنهايي"
لحظاتي كه خيره مي شم به داشته هايي كه داشتنش آرزوي  هر فرديست...
مي نويسم...به خاطر خودم كه زنده باشم كنار دوستاني كه  بودنم را معنا مي بخشند...
مي نويسم كه يادم بماند هستم و بوده ام و خواهم بود...
مي نويسم به خاطر تو كه روزهايي غمگين تنهايي ام را شادي مي بخشيدي و  از روزهاي خوبي كه در راهند مي گفتي...
مي نويسم به خاطر پيام زيباي h2:
دنيايي زير قلمت راه مي رود...پس دوباره بنويس...

 

پ ن :سلام
پ ن : قرار بود يك پست نون و آب دار بنويسم كه وقت ندارم و ببخشيد خب!
پ ن : بروبچ شهرهاي مختلف الكي  حسوديشان نشود به اينجانبان كه تلويزيون خودش را خفه كرد از بس گفت سرعت اينترنتمان رفته بالا و اينا... چند وقتي است سيستم شخصي حتي نمي تواند يك صفحه ناقابل باز كند...


 

با عرض معذرت حتی نتونستم همه نظر های تائید نشده رو تائید کنم

به حساب بی معرفتی نذارید امکانات نداریم

نه فقط همين

...سه شنبه 6 بهمن1388 10:35 سمانه مالمیر |

به همين سادگي رفتم...

ديشب به زهرا مي گفتم يادته بچه بوديم تو روزي 3 تا مداد مي خريدي و من مواظب تراش كردن مدادهام بودم؟

يادته تو هر سال كيف نو داشتي و من سال دوم به مانتوي كهنه ام افتخار مي كردم؟

 يادته تو هميشه ايدين ليمويي مي خريدي و من مي گفتم دوست ندارم؟

مدام ياد بچگي هام مي افتم...

ياد خاطره هايي كه...

دلم مي خواهد غصه بخورم به خاطر تمام روزهايي كه غصه نخوردم...

چرا من هيچ وقت براي مهد كودك نرفتن غصه نخوردم؟

براي كلاس هاي جور وا جور نرفتن غصه نخوردم؟

چرا هيچ وقت به داشته هاي هم سن و سالام حسوديم نشد؟

چرا هيچ وقت ازتو نخواستم كتاب هايت را بدهي تا من بخوانم؟

چرا پز دوچرخه ام رو به تو نمي دادم؟

چرا به خاطر كيم گريه نمي كردم؟

چرا بابا هيچ وقت نفهميد منم دلم بستني  مي خواد؟

چرا پول خرد هايي كه مادر جون مي داد كلوچه بخرم را مي ريختم توي جيب بابايي كه پولدار بود؟

چرا وقتي رضاي 7 ساله عاشق سمانه ي 4 ساله شد من با آن بچگي هايم مي گفتم كه فقط فيلم هندي زياد تماشا كرده...همين!...؟

چرا وقتي ادم ها مي گفتند من خوشكلم  مي دونستم اين چيز با ارزش و ماندگاري نيست؟

چرا انقدر مي فهميدم؟

چرا من عقده اي بار نيامدم؟

چرا مي دانستم بزرگ كه شدم دلم براي بچگي هام تنگ نمي شود؟

چرا فرق گذاشتن ها را توي دلم توجيه مي كردم؟

چرا من اينقدر بزرگ بودم؟

چرا از بچگي هام  با ادم ها حرف مي زدم؟

چرا من بچگي نكردم؟

چرا زندگي نكردم؟

چرا الان هم اينجوري ام؟

چرا وقتي بهم تهمت مي زنند هيچي نمي گم؟

چرا استعداد هامو له مي كنم زير  مصلحت هاي ديگران؟

چرا خودمو قايم مي كنم كه نخوام  دلي رو بشكونم؟

چرا تو اوج بدبختي هام از خدا گله نمي كنم؟

چرا نمي زنم تو صورت آينه؟

چرا هيچ كس ازم نپرسيد تو با اين هوشت چرا درس نخوندي؟

چرا فقط سعيده فهميد من يه مدت اول دبيرستان به شدت افسرده شدم...دنيا برام بي معني شد؟

چرا خودمو دوباره ساختم؟

چرا مي زارم ادم ها لهم كنند فقط براي اينكه لهشون نكنم؟

چرا هيچ كس نفهميد چرا ورزشو ول كردم؟ چرا از شعر هيچي نمي دونم ...

چرا ادم ها به من حسودي مي كنند؟ مني كه غصه مي خورم كه چرا عقده اي نشدم؟

چرا من به تو دروغ گفتم و خودمو مثل يه  ارزن بي ارزش كردم كه  عاشقم نباشي؟

چرا من مدام به خودم مي گويم كه بي ارزشم و آدم ها فقط راجب من توهم ميزنند؟

چرا من از پسر ها فرار مي كنم؟

چرا من اشك سعيده را در مي اورم؟

چرا وقتي ادم ها به من مي گويند متفاوتم ميخندم و مسخره شان مي كنم؟

چرا من  خود خواه نبودم؟

چرا من به خودم افتخار نكردم؟

چرا روزنامه هايم را نشان كسي ندادم؟ چرا بلافاصله زير تخت قايم كردم؟

چرا وقت هايي كه تلويزيون مرا نشان مي داد به هيچ كس خبر نمي دادم؟

چرا لوح هاي تقديرم زير كتاب خانه پنهان شده؟

چرا من كتاب نميخرم؟ چرا كتاب نمي خونم؟

چرا من از اينجا مي روم وقتي روزهاي معمولي حتي دلم براي آرشيوم تنگ مي شود؟

چرا حتي شده براي مدتي نوشتن را رها ميكنم؟

چرا پيشنهاد هاي همكاري را رد مي كنم؟

چرا من به خودم فكر نمي كنم؟

چرا من مهم نيستم؟

 

 

 

 

>>"اينگونه است كه تنها مي شوم

و تو را چون ميداني از مين هاي خنثي نشده

بغل مي كنم

 

 

حالا مي توانيد يك دقيقه سكوت كنيد

.

.

.

.

.

.

.

 .

.

.

مي توانيد سنگي بر اين شعر بگذاريد

 

 

نامي بر آن ننويس!

بگذار فكر كنند

مردي

با اين همه گلوله در سينه

گريخته است...<<"

 

  

مسير مستقيم درخت هاي سرد را دنبال مي كنم و  برگ هاي زرد ي كه باد روي سرم ريخته را له مي كنم...

گوشي ام را در مي آورم مي نويسم...

...

 

اشك قدش به غصه هاي  من نمي رسد

و

 هيچ صبري اين روزها مرا تحمل نمي كند...

...

بغض مي كنم...

نظر هاي پست قبل را مي خوانم و بغض مي كنم...

مامان را نگاه مي كنم و بغض مي كنم

معذرت خواهي اش را گوش مي كنم و بغض مي كنم...

سمانه اين كار را نكن ها را بغض مي كنم...

رفتن من تقصير هيچ كس نيست...

موضوع اصلا وب نيست...

موضوع منم...

مني كه اگر نباشم خيلي ها بهترند...

چرا درست جايي قرار مي گيرم كه از آن فرار مي كردم؟

پ ن :خدا مي دونه گه چقدر دلم مي خواد برم يه جاي دور كه هيچ كس نمي شناستم زندگي كنم...

پ ن : قرار بود توي پست آخرم راجب  برنامه اي كه مهمان برنامه ي تلويزيون بودم و مصاحبه ام با شبكح شبكع سبكه خبر و برنامه منطقه ازاد طنز بنويسم (جهت پز دادن) كه حوصله اش دا نداشتم...

ثبت موقت بود و من پاكش كردم...

 

وصيت نامه:

دلتان برايم تنگ بشود ها...خواهش مي كنم...

آخر نوشت:

حلالم كنيد.

نقطه

...شنبه 30 آبان1388 16:55 سمانه مالمیر |

 باغ انگور...نهاوند

(1)

دانه هاي تسبيح را كم اورده ام اين روزها كه خدا هم دستش به شانه هاي من نمي رسد...

 خدا دلش به حال آسمان مي سوزد وقتي بغض هايم آرام و بي صدا گونه هايم را مي ريزند و لكه اي مي شوم روي پيراهن سفيد زندگي ...

مني كه  خيره مي شوم به نبودنم توي آينه و  دست هايم كه سيلي مي زنند به صورت باد...

كاش قاصدكي بودم كه حضورم در يك عصر دلگير جمعه. دل دختر جواني را شاد مي كرد...

.

اينجا دختركي هست كه مي خواهد صبح را براي خودش رقم بزند...

 

 

پ ن : دلم نخواست طولاني بنويسم...

 

(2)

تصميم گرفته ايم در بي در و پيكر  وبلاگمان را ببنديم و همه ي شعر ها و متن هايمان را آتش بزنيم و درس و دانشگاه را هم تعطيل كنيم و ديگر اسم هيچ مجله و روزنامه و كتاب و كوفت و زهر ماري را نياوريم...كه ديگر خدايي نكرده اسممان هيچ جاي دنيا آشنا نباشد براي كسي...

اصلا يك دار قالي مي خريم و مي گذاريم گوشه ي اتاقمان و هي ريشه مي زنيم به بدبختي هايمان...

 

شايد اينجوري به جاي افتخار كردن تحقيرمان نكنند!!!

 

پ ن : 70% وبلاگ من بعد يه پست ديگه تعطيل خواهد شد...

مجبورم:-(

دلتان هم براي من تنگ بشود...خب؟

پ ن : قول مي دهم پست آخرم  نمك باشد!!!!!

 

پ ن : ببین که می خندم

...پنجشنبه 28 آبان1388 15:33 سمانه مالمیر |

 

(1)

از آنجايي كه مني كه من باشم كمي مرض دار مي باشم . تصميم گرفتم راجب صدام بنويسم...

وا چيه مگه... تا حالا ديوانه ي بدون شاخ و دم نديدي؟

اكثر موقع ها بعد صحبت با دوستان من منتظر واكنشون در مورد صدام مي مونم...دارم جدي صحبت مي كنم كم پيش اومده با كسي صحبت كنم و واكنشي راجب صدام نكنه...

منظورم اين نيست كه صدا قشنگم يا اين چيزا حتي صدام خاص هم نيست...

مثلا تصور كن داري  سر يه موضوع جدي بحث مي كني بعد پشت تلفن عرض بفرمايند كه: "صدات چرا مثل بچه هاست؟"

يا كلي كيف كني وقتي پشت تلفن مي شنوي : "واي سمانه صدات چقدر نازه..."

يا اينكه "راستي صدات چقدر كوچولوئه"(آخي).يا "اگر صداي خودتو شنيده بودي!!!"

توي همايش  دانش آموزي  بعد شعر خواندن من يكي از دوستان اعلام كرد كه فقط براي صدايم كف زده نه براي شعرم(دهه)بعد مجبور شدم دوباره بخوانمD!

مثلا داري با دوستات حرف مي زني هي نيگانيگا مي كني مي بيني دارن مي خندن...وا؟؟؟بعد وسط خنده مي گن:سما برو دوبلور شو يكم حال كنيم...!!!

تازه اينا به كنار خنده دار مسئله اينجاست كه ادمايي كه تو رو نديدن... بعد مثلا از صداي تو خوششون مياد!!!(خب ادم بد سليقه تو دنيا نباشه كه نمي شه!) بعد تو بايد تو گوششون فرو كني كه بابا خودم شبيه صدام نيستم كه!!!(ههD!)

پ ن : باز هم اعلام مي داريم كه اين پست مربوط بر قشنگي صدا نمي باشد(چون نمي باشد) و فقط محض خنده مي باشد!تازه من اگر صدا قشنگ بودم كه نمي اومدم بگم صدام قشنگه كه...بعله!

 

خلاصه ... همين ديگه، نقطه

 

 

 

 

(2)

با 2 تا از بچه ها نشسته بوديم توي نماز خونه ي دانشگاه. بعد منم كه پر چونه داشتم يه ماجراي خنده دار براشون تعريف مي كردم...

رسيدم به جاي خنده دارش ديدم نصف آدماي دورم زدن زير خنده!

بعد برگشتم ديدم...عه!!!

مثلا سرشون به كار خودشون بود!

 

 

(3)

خيلي كيف مي دهد آدم هاي  بزرگ (همون كله گنده ي خودمون)تماس بگيرند و حرف هاي قشنگ قشنگ بزنند...

اصلا خيلي كيف مي دهد آدم ها ي بزرگ حرف هاي خوب خوب به آدم بزنند...آدم های خوب

 این پست جهت این بود که نوشته ی پست قبل ارزشی نداشت...

من غصه خوردنم نمی آید خب...هر کار دوست داشتید بکنید

...چهارشنبه 27 آبان1388 10:28 سمانه مالمیر |

بغض

(۱)

...من مشغول خنديدن بودم

كه سونامي ترس

موج موج گريه را روي صورتم كوباند...

 

(۲)

بغض ها گاهي آنقدر سنگين مي شوند كه تو حتي نمي تواني قلم را بلند كني ...

و مني كه گم مي كنم اين همه خوب بودنم را ميان انبوهي از آوار...

من با كدام پتك افتادم به دل اين بي منطق هاي مدعي، نمي دانم...

به خدا نمي دانم از كجا شروع شد قصه اي كه پايانش بايد من باشم...به هر قيمتي كه شده و من چقدر مي ترسم از اين چند حرف لعنتي كه انگار يك جمله را مي سازند...

احساساتم را زير كدام غصه پنهان كرده ام اين روزها كه لب هايم براي بوسيدن عليرضاي  كوچكم مي لرزند...

كه ليوان آب دوباره پر مي شود از شب زنده داري هاي باراني ...

من محبوب بودن براي آدم ها را نمي خواهم

غيرتي شدن غريبه ها را نمي خواهم

شهر بي بهار و كبوتر رها شده و پر از حس استرس و بيرون رفتن

پر از عشق هاي يك طرفه ادم ها را نمي خواهم

 

خيابان را راه مي روم و  اندام هاي سرد و بي روح آدم ها چشم هاي تار و باراني ام را به رخم مي كشند .

آسمان دلم عجيب بارانيست و اين منم كه لرزان و تنها گونه هاي خيس شهر راه لگد مال مي كنم...

اين منم كه روي غصه هايم راه مي روم و راه مي روم و نمي دانم تا ايستگاه آرامش چند قدم ديگر باقيست...

خدا جيب هايش را پر مي كند از غصه هاي من و اشك هايش را روي دامنم مي ريزد...

خدا به روي خودش نمي آورد چقدر اين روزهاي خوبم را به هم ريخته اند  اين آم هاي مسخره اي كه...

گريه كردن من به چه دردي مي خورد وقتي  مي ترسم از حتي اشك...

 

دست هايم را مشت مي كنم و به روي خودم نمي آورم  دختركي هستم كه از تاريكي وحشت دارد...

از فردا وحشت دارد...

اين روزها يك قلب در دست هاي من نفس عميق مي كشد و من مي ترسم از چشم هايي كه باز مي شوند

اين جا منم كه رها مي شوم در شلوغي شهر... تا اشك هايم را روي سر دنيا آوار كنم...

 

 

 

 

عصباني نوشت: مجله را باز كردم كه شعر ها و متن هاي ادبي اش را بخوانم...چشمتان روز بد نبيند يك آدم سه تا نقطه اي ... دو تا از شعر هاي ما را از روزنامه كف رفته بود و با همزن برقي قاطي كرده بود و به نام شريف مريف خودش چاپ كرده بود... دهه! اين مملكت اگر قانون داشتـــــــــسانسور  شد!

 

پ ن : اسپري موي زهره را توي جيب بغل كيفم مي گذارم و زهره مي گويد شمشير توي كمد را هم به كمر ببندم و مي خندد...وقتي چشم هاي خيس مرا مي بيند ساكت مي شود!

پ ن : توي اتوبوس گوشي مباركم را بيرون آورده و نوشتم"چقدر خوب مي شد اگر يه جو عقل توي سر من بود..."خانومي كه كنارم بود گفت...واااا

 

می گم این نوشته های ما رو بر می دارید یه اسممونم پایینش بنویسید بد نیستا...

 

...سه شنبه 26 آبان1388 16:57 سمانه مالمیر |

كارت اهدا

 

مايلم اعضاي بدنم را در زمان مرگم اهدا كنم.


باشد كه ادامه زندگي اجزاي وجودم ، نجات بخش زندگي ديگري باشد.

www.ehda.ir

 

پ ن : اين پست تنها به دليل ريا مي باشد و ارزش ديگري ندارد

...یکشنبه 24 آبان1388 16:56 سمانه مالمیر

 

 

 

من به اندازه ي يك عالمه خواهر و برادر  آبجي گري ام مي آيد...يعني آرزو دارم كه كلي خواهر و برادر داشته باشم (به شرط اينكه من آخر باشم ها)

بعد وقتي فقط يه خواهر داشته باشم ... خب طبيعي است كه طرف خيلي بيچاره از آب در مي آيد...

زهره خواهر من است...

كه اندازه ي 5 نفر برايش حرف مي زنم ( او حتما حتما بايد جاي خواهر ها و برادر هاي نداشته ام را پر كند خب). زهره گوش كردن را خوب بلد است ...(البته خيالتان راحت جاي همه ي خواهر برادر هاي نداشته مان با هم دعوا مي كنيم!)

زهره خواهر بزرگ من است كه ما فقط سليقه هايمان توي لباس پوشيدن و خريد كردن شبيه هم است...

ما خيلي فرق داريم ، خيلي!

هرچه من توي ابر ها و رويا ها  و آن بالا بالا ها سير مي كنم زهره جان صاف وسط زمين راه مي رود...

من منطقي بودن را از زهره ياد گرفته ام انگار ...

اما او از من احساساتي بودن را ياد نگرفته ...

اگر  بيايم خانه و زهره خانه نباشد همه ي در هاي خانه را محكم مي كوبم به هم و لباس هايم را پرت مي كنم توي اتاق...

زهره هم وقتي من دير بيايم خانه همش سرم غر مي زند...

ما ظاهرمان خيلي هم شبيه هم نيست اما آدم ها فكر مي كنند ما دو قلو هستيم و زهره كلي كيف مي كند و من حرص مي خورم...(آخه زهره از من بزرگتره).

زهره مي گويد دلش مي خواهد چشم شوهر من را از كاسه در بياورد و به خون مردي كه من را از او بگيرد تشنه است...

اما من به مردي كه كنار خواهرم بايستد حسودي ام مي شود...(البته اگر اجازه بدم كنارش واسته!!!).

واي من اصلا نمي توانم اجازه بدهم يك پسر از راه برسد و زهره ي من را از من جدا كند...

زهره ي دوست داشتني من...

اين روزها غصه مي خورم به خاطر تمام روزهايي كه به تو مي گفتم كاش شوهر كني از دستت راحت شوم...

اين روزها غصه مي خورم به خاطر تمام روزهايي كه  خانه بدون تو خالي و سوت و كور مي شود...

زهره به خدا الان كه دارم مي نويسم اشك توي چشم هايم جمع شده...

زهره پر رو نشو خواهش مي كنم اما من بدون تو چكار كنم خب؟

زهره باور كن من از همه خوشحال ترم اما الان دلم مي خواهد سرم را بگذارم روي صفحه ي كيبورد و بلند بلند گريه كنم...

زهره...قول بده به اشك هاي بي صداي من كه الان مي چكند روي دست هايم قسم بخور كه مثل بچگي هايمان و مثل همين حالا مواظب من ، خواهر كوچكت باشي هميشه...

زهره سمانه كوچولو بدون تو پناهي هم دارد مگر؟

زهره من فقط بلدم جلوي چشم هاي تو گريه كنم...

خواهر بزرگ و عزيز من

عروس شدنت مبارك...

 

 

پ ن : من خواهر عروسم دیگه

پ ن : کادو های خودتان را به خواهر عروس تسلیم فرمایید

قول می دهیم در امانت داری کوشا باشیم

 

پ ن: زهره جون رفت دردسر هاي من شروع شد!!!

...جمعه 22 آبان1388 9:10 سمانه مالمیر |
Published by samaneh malmir & Designed by samatnt

samatnt

سمانه مالمیر

samatnt

http://samatnt.blogfa.com

باران قاصدک

باران قاصدک

باران قاصدک

گفتي ،شاعر كه شدي مي خواهمت!
.
.
.
و جاده عاشق قدم هايت شد
.
.
.
غافل از اينكه من ، شعر بودم ...
نه شاعر...
همچنان كه من به نفس هاي اين جاده زيبا دل خوش كرده بودم، تو عبور بودي نه عابر...
.
.
.
هزار سطر از آن شعر مي گذرد...
و هنوز هم نياز به قدم هايت ، مرا شعر مي كند، نه شاعر...
.
.
.
.
.
.
مژده**مژده**شما999.999 همین علافی هستید که از وبلاگ من بازدید میکنه*مژده** مژده **
من:همینی که هه!(بغض شاهزاده)یک نیمچه شاعر زیرزمینی
مستعارها: magicgirl-جوجه پرطلا- دختر آتيش پاره –هري - شياطين سرخ – مارمولك – مو قشنگ – خفن – پرنسس- خس و خاشاك-ارازل و اوباش...
سن:تفاهم مهمه...19،بخوانيد15سال و چندماه
سن وبلاگ داري(بر وزن بچه داري):سال 83 اولين وبلاگم به دنيا اومد
ظاهر: دماغ فيل ، لب شتر در حال چريدن پاي كرگدن چشماي قورباغه هيكل مارمورك ... به قول معروف ماه در بياد كه چي بشه ؟
محل زندگي :بچه واسه تو زوده برو با دكمه هات بازي كن ...خب حالا كه اسرار مي كني ... همساده بغليتونم خبر نداري؟
كد پستي:اين كارا چيه بابا بدش دستم
مهارات : شاعري – نويسندگي – احساسي بازي – مشاوره بودن – چشم يكي رو از كاسه در آوردن – مهربون بودن (به جون بچم)– بدجنس بودن – حرص خوردن - كتك كاري – قالب سازي-كل كل –آهنگ ساختن-گند زدن توي آهنگ هاي ساخته شده- سركار گذاشتن عموم –گفتن چرت و پرت – راه انداختن دعوا- جمع كردن دعوا-چزوندن بعضي ها – ورزش...
تکه کلام:شپشوي مغرض اوباش- –زرشك - فاز - گوگولي – كچل- كچل تتنور-اعصاب ندارما ...
زیباترین کلمه:عزیزم
دیالوگ به یاد ماندنی:خوش به حال شما بی گناهان
تريپ : اسپرت
چپ دست
علاقه مندي ها : كتاب – اسكيت - نواختن موسیقی (ارگ بخوانید پیانو)-كل كل - فيلم – اينترنت- راه رفتن زير بارون...
تلويزيون: مشاوره ازدواج- ميگ ميگ
اخلاق بد: جواب کسانی رو که بايد بدم نمی دم . حالشون رو نمی زارم کف دستشون . بعد مي شينم حرص مي خورم .
ورزش: پرتاب بالشت- تا كردن پتو- تشويق تيم مورد علاقه – يه عكسم با لباس ورزشي دارم(اون قديما فوتسال كار مي كردم)
درس مورد علاقه: شيمي – ديفرانسيل – فيزيك – گسسته – هندسه و هرچي چيزهاي سخته رو بي خيال بچسب به دانشگاه
شغل: بیشتر کار نظارتی هستش.میدونی؟خیلی سخته تو نمیتونی یعنی چجوری بهت بگم آخه تو هم که...چی سرت میشه؟
خواننده : تا من هستم را به اينا نمي دم كه: جرج مايكل و دارن هيس و محسن چاوشی
ابزار موسيقي:قابلَمه-ارگ(بخوانيد پيانو)
آهنگ : Godfather-رومئو ژوليت- گل اركيده- بي خيال همه چيزگوش مي دم

حيوان: ققنوس
فيلم : هرچي فيلم معنا گراي قشنگ
فرد :محمد(ص)- مهدي (عج)- كورش ذوالقرنين
فرد مزخرف: بابام گفته سياسي نشم!!!
وضعيت روحي:گهت گني گاطي مي كنم ها!!!
شعر: بي تو هرگز با تو بابام نمي زاره
كتاب : قران – هري پاتر – ارباب حلقه ها –پائولو – انجمن شاعران مرده گریه های امپراطور و هرچی گیرم بیاد
رنگ : قرمز
فصل : پاييز
تيم : پرسپوليس- منچستر
روزنامه : دوچرخه -چارديواري
لهجه : قمي - لري -تركي
اطلاعات اضافي: شما را نمي دانم اما خود را مي دانم كه نمي دانم چه مي دانم .
حرف آخر:خواهشمند است در گوش هاي مباركتان فرو كنيد :عاشقانه نوشتن به منزله ي عاشق بودن نيست...اين موضوع در مورد من هم صدق مي كنه ...پس بي زحمت كچلم نكنين ...با تشكر.سمانه.

هرگونه كپي برداري از مطالب اين وبلاگ بدون استفاده از نام نويسنده غير و مجاز و حرام و اينا مي باشد... بياييد دوستان من ! براي جستجوي دنيايي تازه دير نيست

باران قاصدک

قالب بلاگفا

قالب پرشین بلاگ

قالب وبلاگ

Free Template Blog